Personificatie op het wereldwijde web

21 jun

Mijn blog is altijd een moderne vorm van een dagboek geweest. Waar ik vroeger boeken vol schreef, verschijnen er nu letters op een scherm. De woorden die ik vroeger zorgvuldig uitkoos, want eenmaal toevertrouwd aan het papier was er geen weg meer terug, daar kan nu mee gegoocheld worden. Dat wat er stond bleef staan, tenzij ik de desbetreffende pagina er uit zou scheuren en opnieuw begon. Het nadeel: papier is geduldig, het internet daarentegen, totaal niet.

Vandaag kan ik typen wat ik wil, eindeloos veranderen en aanpassingen doen. Woorden verwisselen, hele zinnen zelfs in een andere, mooiere volgorde plaatsen, zodat het verhaal beter tot zijn recht komt. Mijn dagboek was uiterst persoonlijk. Voor mij alleen bestemd. And Other Things gaat vooral over die andere zaken in mijn leven. De dingen die mijn leven ook zijn.

Regelmatig zweef ik ergens tussen het persoonlijke en het onpersoonlijke in. Het persoonlijke spreekt mij veel meer aan. Ik hoef maar te gaan zitten en mijn vingers tikken automatisch mijn gedachten aan elkaar. Zoals ik weleens zeg, ik weet pas wat ik denk tot ik het kan lezen. Het schrijven helpt mij al jaren om mijn gedachten te ordenen.

Mijn voorkeur gaat dus uit naar de persoonlijke kant. Gedachten, hersenspinsels, recente gebeurtenissen die een impact op mij hebben. Hoe graag ik dat ook hier zou willen delen, er zit in mij een angst die er voor zorgt dat die berichten het vaak niet verder schoppen dan mijn notitieboekje of in sommige gevallen tot een conceptversie. De angst dat berichten ooit uit hun verband worden gerukt en dat het zich tegen mij keert, houd mij tegen.

Herkenbaar?

Ik lees weleens dat meer mensen hier moeite mee hebben, tegelijkertijd zijn de echte verhalen juist de meest gelezen artikelen. Ook ik vind het leuk om juist die echte verhalen te lezen. We zijn allemaal mensen ten slotte en maken een leven mee, waarin we graag meekijken in andermans leven, om wat voor reden dan ook.

Papier kent geen tijd. Een dagboek wacht eindeloos. Niemand anders dan jij schrijft verhalen of leest terug. Niemand die uitkijkt naar het moment waarop er een nieuw verhaal, anekdote of quote verschijnt. De online wereld daarentegen lijkt niet stil te kunnen staan. De verplichting om dagelijks te bloggen voel ik niet zo, maar ik kan niet ontkennen dat ik soms teleurgesteld ben als ik zie dat ik alweer een paar weken niet heb geschreven.

Het heeft simpelweg met die angst te maken, dat ik te persoonlijk word. Toch wil ik hierin graag een weg gaan vinden, desnoods door die persoonlijkheid wat af te vlakken, de scherpe kantjes eraf te halen. Wellicht dat het helpt. Het blijft tenslotte mijn perceptie op het leven en niemand die weet hoe ik het echt ervaar.

 

2 reacties op “Personificatie op het wereldwijde web

  1. Ik lees graag persoonlijke verhalen. Soms ben ik wel bang om ze zelf op het internet te schrijven. Je weet nooit wie er meeleest, denk ik dan. Doch kan ik het niet altijd laten 😉 Het is het moment dat bepaalt wat ik schrijf, waar ik het schrijf en hoe ik het schrijf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *